عاشقانه ای برای تو

مست باشی و فقط جام , جهانت باشد و فقط اسم یکی ورد زبانت باشد و فقط اسم یکی که به تو انداخت تو را مخرج مشترک سود و زیانت باشد آنچنان گم بشوی از خودت از او تا که "ناکجا" , ساده ترین قید مکانت باشد لگد و مشت به بخت بد خود هی بزنی طعم خون [خونِ خودت ]توی دهانت باشد بوی باروت بگیرد همه ی زندگی ات قلب یک فاجعه پشت ضربانت باشد قطع امید کنی از خود و جان سختی خود الکلِ سگ درجه قاتل جانت باشد درد و تب می کشدت استامینوفن کشک است زندگی , غوطه وری در لگنی از اشک است _ بنیامین پور حسن ...

زمستون،تن عريون باغچه چون بيابون درختا با پاهای برهنه زير بارون نميدونی تو که عاشق نبودی چه سخته مرگ گل برای گلدون گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه واسه هم قصه گفتن عاشقانه چه تلخه چه تلخه بايد تنها بمونه قلب گلدون مثل من که بی تو نشستم زير بارون زمستون زمستون برای تو قشنگه پشت شيشه بهاره زمستونها برای تو هميشه تو مثل من زمستونی نداری که باشه لحظه چشم انتظاری گلدون خالي نديدي نشسته زير بارون گلای کاغذی داری تو گلدون تو عاشق نبودی ببينی تلخه روزهای جدايی چه سخته چه سخته بشينم بی تو با چشمای گريون   مهدی اخوان ثالث ...

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ، سرها در گریبان است . کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را . نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ، که ره تاریک و لغزان است . وگر دست ِ محبت سوی کس یازی ،  به اکراه آورد دست از بغل بیرون ؛  که سرما سخت سوزان است . نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک   چو دیوار ایستد در پیش چشمانت . نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم  ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟  مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر ِ پیرهن چرکین ! هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی...  دمت گرم و سرت خوش باد ! سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای! منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم . منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور . ...

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر چه به میخانه چه محراب حرامم باشد گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر تا روم از پی یار دگری می باید جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر نشینده است گلی بوی تو ای غنچه ناز بوده ام ورنه بسی همدم گلهای دگر تو سیه چشم چو آئی به تماشای چمن نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز اوستادان و فزودند معمای دگر این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش آرزو ساخته بستان طرب زای دگر گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن می توان کرد به هر لحظه تماشای...