از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران   ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی تو بمان و دگران وای به حال دگران رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند هرچه آفاق بجویند کران تا به کران میروم تا که به صاحبنظری بازرسم محرم ما نبود دیده ی کوته نظران دل چون آینه ی اهل صفا می شکنند ...

انکار از تمام رمز و راز های عشق جز همین سه حرف ساده جز همین سه حرف ساده میان تهی  چیز دیگری سرم نمی شود من سرم نمی شود ولی... راستی  دلم که می شود   قیصر امین پور  

تو را دارم ای گل، جهان با من است                                   تو تا با منی، جان جان با من است چو می‌تابد از دور پيشانی‌ات                                   كران تا كران آسمان با من است چو خندان به سوی من آیی به مهر                                   بهاری پر از ارغوان با من است ! كنار تو هر لحظه...

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم ساعتي بر لب ...

ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی گه فصل خزان و گه بهار آوردی   مردان جهان را همه بردی به زمین نامردان را بروی کار آوردی   از ابوسعید ابوالخیر  

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکـیست حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکیست   اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظری است گر نظر پاک کنی کعبه و بتخانه یکیست عماد خراسانی

چيست اين آتش سوزنده كه در جان من است ؟ چيست اين درد جگر سوز كه درمان من است ؟   از دل اي آفت جان صبر توقع داري مگر اين كافر ديوانه بفرمان من است   آنچه گفتند ز مجنون و پريشاني او درغمت شمه اي ازحال پريشان من است   ماه را گفتم و خورشيد وبخنديد به ناز كاين دو خود پرتوي از چاك گريبان من است   عالمي خوش...

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر چه به میخانه چه محراب حرامم باشد گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر تا روم از پی یار دگری می باید جز ...

  عهد کردم نشوم همدم پیمان شکنان هوس گردش پیمانه اگر بگذارد معتقد گردم و پابند و ز حسرت برهم  حیرت این همه افسانه اگر بگذارد همچو زاهد طلبم صحبت حوران بهشت یاد آن نرگس مستانه اگر بگذارد شمع می خواست نسوزد کسی از آتش او لیک پروانهء دیوانه اگر بگذارد شیخ هم رشتهء گیسوی بتان دارد دوست هوس سبحهء صد دانه...

تو رسیدی که یکی شاعری اش گل بکند چشمه ای خشک از این معجزه قل قل بکند فوران کردن من هیچ، دماوند هم آه روبروی تو بعید است تحمل بکند باش در هیات آیینه و بگذار جهان روزی از دیدن تصویر خودش هل بکند اخم هایت خفه ام می کند ای کاش یکی گره ی بین دو ابروی تو را شل بکند آبشاری ست نماد منِ افتاده که عشق عظمت می...

توی شیرینی ، تو اول ، قند دوم می شود مزه سوهان اعلا پیش تو گم می شود بین قطاب و گز و نقل محلی ساده است حدس اینکه طعم لب های تو چندم می شود   روزها رد می‌شود، چشمت شرابی کهنه‌تر پلکهایت کم کَمک تبدیل به خُم می‌شود  هر کجا ساکن شوی در نقشه، مانند شمال جمعیت آنجا گرفتار تراکم می‌شود  چشم بسته، هر کسی ب...