دست تو باز می کند پنجره های بسته را هم تو سلام می کنی رهگذران خسته را دوباره پاک کردم و به روی رف گذاشتم آینه قدیمی غبار غم نشسته را پنجره بیقرار تو ، کوچه در انتظار تو تا که کند نثار تو ،لاله دسته دسته را شب به سحر رسانده ام ،دیده به ره نشانده ام گوش به زنگ مانده ام ،جمعه عهد بسته را این دل صاف کم ...

من به یک احساس خالی دلخوشم من به گل های خیالی دلخوشم در کنار سفره اسطوره ها من به یک ظرف سفالی دلخوشم مثل اندوه کویر و بغض خاک با خیال آبسالی دلخوشم سر نهم بر بالش اندوه خویش با همین افسرده حالی دل خوشم در هجوم رنگ در فصل صدا با بهار نقش قالی دلخوشم آسمانم: حجم سرد یک قفس با غم آسوده بالی دلخوشم گرچ...

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی  آرامش پس از شب توفان من تویی حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح زیباترین بهانه ایمان تویی احساسهایی از متفاوت میان ماست آباد از توام من و ، ویران من تویی آسان نبود گرد همه شهر گشتنم آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز در سینه من ،...

گر چه خویش را به هر چه خواستم رسانده ام عشق من ! قبول کن هنوز بی تو مانده ام تو : نهایت تمام قله های دوردست من : کسیکه عشق را به قله ها رسانده ام هر شب از هزار و یک شبی که با تو بوده ام دامنی ستاره پیش پای تو فشانده ام گرچه من سرم برای عشق درد می کند با وجود این , تو را به دردسر کشانده ام دامن تمام ...

از آسمان ابري ام تقدير مي بارد   يعني - دل من سرنوشت مبهمي دارد  دستم - که عمري بي طرف بود - از تو ،بعد از اين   دیگر نمي خواهد که آسان دست بردارد  ... مانند من - در رفتن و ماندن - دو دل هستي   آري،تو هم ، بي من دلت طاقت نمي آرد من کوچه تنهايم ، اما در سکوت من   تنها تو هستي آنکه بايد گام بگذارد  چش...

با من مدارا کن خسته خودخواه بی شکیب از این جهان فقط همین ها را برایم باقی گذاشته اند با من مدارا کن! بعدها... دلت برایم تنگ خواهد شد... سید علی صالحی

ای لبت از هر چه باغ سیب، شیرین بیش‌تر / کِی به پایت می‌شود افتاد از این بیش‌تر؟!   ترس دارم عاشقانت، مست و مجنون‌تر شوند / روبه‌روی خانه‌ات بگذار پرچین، بیش‌تر!   ماه؛ سیری چند! هر شب با وجودت ای پری / موج دریا می‌رود بالا و پایین، بیش‌تر!   وصف آسانی ست... هر چه خنده‌هایت کم شوند / شهر پیدا می‌کند ...

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود  گاهی تمام حادثه از دست می رود گاهی همان کسی که دم از عقل میزند    در راه هوشیاری خود مست می رود گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست وقتی که قلب خون شده بشکست می رود اول اگرچه با سخن از عشق آمده       آخر خلاف آنچه که گفته است می رود گاه یکسی نشسته که غوغا به پا کند و...

اگه من عاشق دیوار بودم ترک می‌خورد و یه پنجره میشد  اگه غم چشام‌و آینه می‌دید دلش درگیر این منظره میشد    اگه تنهاییم‌و به شب می‌گفتم همه شهرو برام بیدار می‌کرد  اگه با کوه درددل می‌کردم صدام‌و لااقل تکرار می‌کرد  نشون میدی به من بی‌اعتنایی تو رو می‌خوام ولی به چه بهایی!؟  شاید با مهربونی زیادم خودم...

کاسه صبرم که دارم بی جهت پر می شوم یا همین امشب بیا یا از تو دلخور می شوم گرچه نرمم سخت می گیرم اگر خردم کنی نانم اما زیر دندان تو آجر می شوم من یکی از آن همه تیر و تفنگ کردی ام که هلاک یک نگاه دختر لر می شوم مثل قلب زاگرس مهمان نواز و خاکی ام چشم بر هم می زنی از ایلتان پر میشوم به خسوف ایمانم افزون...

ا خنده ات ساخت و ساز، اخم تو ویرانی ها گیسوانت گره ی کورِ پریشانی ها اشک تو در صدد حمله ی قلبی به من است یورش آورده به من لشکر اشکانی ها نقش ابروی تو را جای مدل در سر داشت طاق ها ساخت اگر دولت ساسانی ها از لب سرخ تو حرفی نزدم می ترسم زعفران باد کند دستِ خراسانی ها چشم تو جنگل سبزی ست در آغوش خزر آشن...

به دنیا ظلم کن اما نه با من بگیر آنقدر محکم در بغل دلبسته ی خود را که در بر دارد انگاری هلویی هسته ی خود را صلات ظهر هم باشد، شبم آغاز خواهد شد به محض اینکه می بندی دو چشم خسته ی خود را شدم چون آینه محو وجود بی مثال تو بیا در من ببین شخصیت بر جسته ی خود را تمام عمر مثل سایه دنبال خودم بودم چطور از م...

هرگاه که بینی دو سه سرگردانرا عیب ره مردان نتوان کرد آنرا تقلید دو سه مقلد بی‌معنی بدنام کند ره جوانمردان را

گفتی که منم ماه نشابور سرا ای ماه نشابور نشابور ترا آن تو ترا و آن ما نیز ترا با ما بنگویی که خصومت ز چرا

وا فریادا ز عشق وا فریادا کارم بیکی طرفه نگار افتادا گر داد من شکسته دادا دادا ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

منصور حلاج آن نهنگ دریا کز پنبهٔ تن دانهٔ جان کرد جدا روزیکه انا الحق به زبان می‌آورد منصور کجا بود؟ خدا بود خدا

وصل تو کجا و من مهجور کجا دردانه کجا حوصله مور کجا هر چند ز سوختن ندارم باکی پروانه کجا و آتش طور کجا

بهترین رباعیات ابوسعید ابوالخیر باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ  

گفتم صنما لاله رخا دلدارا در خواب نمای چهره باری یارا گفتا که روی به خواب بی ما وانگه خواهی که دگر به خواب بینی ما را   .........................................     گفتی که منم ماه نشابور سرا ای ماه نشابور نشابور ترا آن تو ترا و آن ما نیز ترا با ما بنگویی که خصومت ز چرا   .............................

ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی گه فصل خزان و گه بهار آوردی   مردان جهان را همه بردی به زمین نامردان را بروی کار آوردی   از ابوسعید ابوالخیر